Dziewczyny

one idąc gor­li­wie słuchają swych chłopaków
na­miętnie za­tapiając się w moich oczach.
.a ja..idę i patrzę
jak spa­da mo­ja we­na i roz­bi­ja się o chod­nik na siedem­set kawałków..
głośniej od krzy­ku rodzi­ciel­ki roz­prys­ku­je się..
aż do końca świata i z powrotem..
..chy­ba ogłuchłem.. ..
a one na­dal idą uwie­szo­ne jak słod­kie czereśnie..
na ra­mionach swych chłopaków oglądając się za mną..
nie słysząc..nie widząc....tragedii..