A może to Twoje wspomnienie?

Nie mam czego Tobie wybaczać! Obydwoje jesteśmy dorośli. Może inni, ale jakże podobni: z jednej strony mamy wszystko, z drugiej jesteśmy tak bardzo samotni. Nie skrzywdziłeś mnie, to nie byłeś Ty. Ktoś inny mnie skrzywdził, Ty swoją obecnością pomogłeś przetrwać ciężkie dni mojego życia. Uwierz, nie znalazłam się tu dla rozrywki czy zabawy. Przypadek sprawił, że pojawiłam się właśnie w tym czasie. Byłam taka bezsilna i czułam żal do całego świata.

I pojawiłeś się TY, spośród wielu wybrałam Ciebie. Czy to przypadek a może przeznaczenie? Byli inni, być może piękniejsi ale ja chcę tylko Ciebie. Nie boję się tego powiedzieć. Teraz tak czuję, tak mówi moje serce, tak teraz jest. Bo jesteś w nim, wypełniłeś pustkę jaka w nim powstała. Być może gdy spotkamy się w realu czar pryśnie. Obydwoje stwierdzimy, że jednak to nie to. Ale teraz cała sobą, całym moim życiem jestem Twoja. Nie potrafię zapomnieć. A, że cierpię? Cierpienie zawsze będzie związane z takim uczuciem ... trochę beznadziejnym, trochę nierealnym ale pięknym.

Zawsze mówiłam Ci, że Ja nie odchodzę bez pożegnania. Czy to będzie pożegananie zależy tylko od Ciebie. Gdy będziesz chciał wykorzystać TO, to też odejdź.

Wiesz, że jestem taka mało idealna, taka daleka od Twojego ideału Kobiety: jak jestem to jestem całą sobą, jak mnie nie ma to nie ma, nie daję siebie troszeczkę ani połowę. Lubię sobie zapalić, uwielbiam wino i chodzę na bosaka. Nie jestem wyrachowana, nie potrafię się nie angażować ani podchodzić z dystansem do miłości.

Ale chcę prawdy i szczerości. Też myślę, że to nierealne ...